آشنایی با ابر خصوصی، ابر عمومی و ابر ترکیبی

 

ابر عمومی | ابر خصوصی | ابر ترکیبی

در اینجا سه مدل ابر گسترده کلی وجود دارد:ابر عمومی، ابر خصوصی و ابر ترکیبی

یک ابر عمومی مکانی است که در آن یک ارائه دهنده مستقل و شخص ثالث مانند Amazon WebServices  یا مایکروسافت آزور، دارای منابع محاسبه شده ای است که مشتریان می توانند از طریق اینترنت دسترسی داشته باشند. کاربران ابرهای عمومی این منابع را به اشتراک می گذارند، یک مدل شناخته شده به عنوان یک محیط چندکاربری.

در مقایسه یک ابر خصوصی به وسیله یک شرکت شخصی، ساخته و نگهداری میشود.ابر خصوصی ممکن است بر اساس منابع و زیرساخت های حاضر در یک مرکز داده مستقر در سازمان یا در زیرساخت های جدا و جدید ارائه شود.در هر دو مورد خود شرکت مالک و ارائه دهنده ابر خصوصی است.

یک ابر ترکیبی مدلی است که با ارتباط دادن زیرساخت های ابر عمومی و خصوصی اجازه می دهد یک سازمان بارهای کاری هر دو محیط را ساماندهی کند.در این مدل ابر عمومی به طور موثر در امتداد ابر خصوصی قرار میگیرد تا یک ابر شکل گرفته و ساده را شکل دهد.استقرار یک ابر ترکیبی نیاز به سطح بالایی از سازگاری میان نرم افزار و خدمات پایه ای که توسط ابرهای عمومی و خصوصی استفاده می شود دارد.

ابر خصوصی (ابرداخلی یا ابر شرکتی):

ابر خصوصی نوعی از رایانش ابری است که نتایج مشابه ابر عمومی را ارائه می دهد مانند مقیاس پذیری و خودمراقبتی، اما از طریق یک معماری اختصاصی.برخلاف ابرهای عمومی که خدمات را برای سازمان های متعدد ارائه می دهند، یک ابر خصوصی برای نیازها و اهداف یک سازمان مجزا اختصاص یافته است.

در نتیجه ابر خصوصی برای کسب و کارهایی با نیازهای محاسباتی پویا یا غیرقابل پیش بینی که نیاز به کنترل مستقیم بر محیط خود دارندبهتر است، به طور معمول برای رعایت امنیت، مدیریت کسب و کار یا الزامات انطباق قانونی.

ابر خصوصی

مزایا و معایب ابر خصوصی:

زمانی که یک سازمان به درستی ابر خصوصی را اجرا میکند،این می تواند بیشترین مزایای مشابه در ابرهای عمومی را فراهم کند مانند مقیاس پذیری و خودمراقبتی کاربران و همچنین توانایی ارائه و پیکربندی ماشین های مجازی (VM) و تغییر یا بهینه سازی محاسبات منابع در تقاضا.یک سازمان همچنین میتواند ابزار بازپرداخت برای پیگیری محاسبات و اطمینان ازینکه واحد تجاری تنها برای منابع یا خدماتی که از آنها استفاده میکنند پرداخت میکند، پیاده سازی کند.

ابرهای خصوصی زمانی مستقر میشوند که ابرهای عمومی برای یک کسب و کار نامناسب یا ناکافی هستند. برای مثال یک ابر عمومی شاید نتواند سطح خدمات در دسترس و به موقع را که یک سازمان نیاز دارد فراهم کند. از طرف دیگر، خطر میزبانی یک حج کاری مضر در ابر عمومی ممکن است از ظرفیت تحمل یک سازمان بیشتر باشد یا ممکن است نگرانی های امنیتی یا نظارتی مرتبط به استفاده از یک محیط چند کاربری وجود داشته باشد. در این مورد، یک شرکت ممکن است در یک ابر خصوصی برای بدست آوردن مزایای رایانش ابری سرمایه گذاری کند در حالیکه کنترل کامل و مالکیت شخصی محیط آن را نگهداری میکند.

هرچند، ابرهای خصوصی معایبی نیز دارند.اول، تکنولوژیهای ابر خصوصی مانند افزایش اتوماسیون و کاربر صلف سرویس، میتواند پیچیدگیهایی ار وارد شرکت کند. این تنوع تکنولوژی ها یک تیم آی تی را برای بازسازی دوباره بعضی از زیرساخت های مرکز داده مانند پذیرش ابزارهای مدیریتی اضافی، نیاز دارد. در نتیجه یک سازمان ممکن است مجبور شود کارمندان خود را برای تطبیق یک ابر خصوصی به کار برده یا حتی آن را افزایش دهد. این متفاوت از ابر عمومی است، که اکثر پیچیدگی های اساسی توسط ارائه دهنده ابر انجام می شود.

از معایب دیگر ابرهای خصوصی هزینه است. یک مزیت از ابر عمومی کاهش هزینه از طریق استفاده از محاسبات به عنوان یک «ابزار» است – مشتریان تنها برای منابع مورد استفاده خود پرداخت می کنند.هنگامیکه یک کسب و کار دارای ابرخصوصی خود است، با این حال، مسئول همه هزینه های حاکمیت، گسترش، پشتیبانی و نگهداری خود است.

فروشندگان عمده ابر خصوصی:

یک ابر خصوصی به طور معمول در یک محل مشابه یک شرکت که مایل است مرکز داده سنتی خود را ساخته و اجرا کند مستقر میشود.هرچند، تعداد بیشتری از فروشندگان خدمات ابر خصوصی را ارائه میدهند که میتواند سیستم های داخلی را تقویت و یا حتی جایگزین کنند.

بعضی از معروفترین ها در بازار ابر خصوصی عبارتند از (Hewlett Packard Enterprise (HPEبا نرم افزار Helion Cloud Suite، سخت افزار Helion CloudSystem، Helion Managed Cloud Private و مدیریت سرویس Cloud Private Cloud. VMware یکی دیگر از بازیگران عمده است، نه تنها برای مجازیسازی با محصول vSphere خود، بلکه همچنین به دلیل پلتفرم مدیریت ابر آن vRealize Suite و (Cloud Cloud Defined Data Center (SDDC برای ابرهای خصوصی است.

همچنین برای مدیریت ابر و نرم افزار امنیتی ابر شرکت های مختلف ، راه حل هایی را ارائه کرده اند؛ اوراکل،که پلتفرم ابر خود را ارائه می دهد؛و آی بی ام، که سخت افزار ابر خصوصی را ارائه می دهد، همراه با IBM Cloud Managed Services، ابزارهای امنیتی ابری و مدیریت ابر و ابزار ارکستراسیون هستند.

Red Hat همچنین به عنوان یک فروشنده بزرگ برای توسعه و مدیریت ابر خصوصی با تعدادی از سیستم عامل ها از جمله OpenStack و Gluster Storage، و همچنین Red Hat Cloud Suite برای مدیریت و توسعه ظهور کرده است.

ابر خصوصی در رایانش ابری

ابر خصوصی چیست؟ (و ۵ چیزی که نیست):

ابر خصوصی به عنوان خدمات رایانشی یا از طریق اینترنت یا یک شبکه داخلی خصوصی و فقط برای انتخاب کاربران به جای ابر عمومی، ارائه میشود. همچنین یک ابر داخلی یا شرکتی نامیده میشود، رایانش ابر خصوصی به مشاغل مزایای بسیاری از ابر عمومی را میدهد شامل: خدمات شخصی، مقیاس پذیری و کشش پذیری،با کنترل اضافی و سفارشی سازی در دسترس از منابع اختصاص یافته در یک زیرساخت محاسباتی میزبان در محل.بعلاوه ابر خصوصی سطح بالایی از امنیت و حریم خصوصی را از طریق هر دو شرکت فایروال ها و میزبان داخلی برای اطمینان ازینکه عملیات و داده های حساس برای ارائه دهندگان شخص ثالث در دسترس نیست، فراهم میکند. یک نقص این است که بخش فناوری اطلاعات شرکت، مسئول هزینه و مسئولیت مدیریت ابر خصوصی است. بنابراین ابر خصوصی نیازمند هزینه های مشابه، مدیریت و نگهداری به عنوان مالک مرکز داده سنتی است.

دو مدل برای خدمات ابر در یک ابر خصوصی میتواند ارائه شود. اولی زیرساخت های یک سرویس (IaaS) که اجازه میدهد یک شرکت از منابع زیرساخت مانند محاسبه، اینترنت و ذخیره سازی به عنوان یک سرویس استفاده کند. دومی پلتفرم یک سرویس (PaaS) که به شرکت اجازه میدهد هر چیزی را از برنامه های مبتنی بر ابر به برنامه های سازمانی پیشرفته و فعال انتقال دهد. ابر خصوصی همچنین میتواند در ترکیب با ابر عمومی برای ایجاد یک ابر ترکیبی ، به مشاغل اجازه دهد که از انفجار ابری برای آزادسازی فضای بیشتر و خدمات محاسبه ی مقیاس برای ابر عمومی زمانیکه محاسبه تقاضا افزایش می یابد، استفاده کند.

تحقیق پیرامون رایانش ابری منجر به تصورات غلط درباره اینکه ابر خصوصی چیست، شده است. در اینجا یک تعریف روشن از ابر خصوصی وجود دارد.

مؤسسه ملی استانداردهای فناوری دارای تعریفی از رایانش ابری است که در صنعت مورد توافق قرار گرفته است.اما شرکت تحقیقاتی گارتنر میگویدهمچنان مقدار زیادی شستشوی ابری یا سردرگمی بازار بر اینکه تکنولوژی دقیقا چه چیز است وجود دارد. امروز، شرکت لیستی از پنج چیز را که ابر نیست، منتشر کرد.

یک، بیایید بر چیزی که ابر هست تمرکز کنیم. NIST محاسبات ابر را به عنوان پنج ویژگی تعریف می کند: در خواست خدمت شخصی؛ دسترسی به شبکه گسترده جمع آوری منابع؛  گسترش سریع و خدمات اندازه گیری شده.

تام بیتمن تحلیلگر گارتنر می گوید: تصویب سرویس های ابر توسط “نفوذ سریع مجازی سازی” در شرکت هدایت میشود و به عنوان راهی برای شرکت ها برای ارائه خدمات IT به طور موثرتر است . سازمان های فناوری اطلاعات باید بیشتر بر روی تاثیرات رایانش ابری تمرکز کنند که به معنای کسب و کار بیشتر است.

یک ابر خصوصی تنها مجازی سازی نیست:

فقط پرتاب یک hypervisor در یک سرور رایانش ابر خصوصی نیست. درحالیکه مجازی سازی کلید اصلی رایانش ابری است، این یک ابر نیست.تکنولوژی مجازی سازی به سازمان ها برای جمع آوری و تخصیص منابع کمک میکند،که بخشی از تعریف NIST است.اما کیفیت های دیگر پیرامون خودکفایی و توانایی برای مقیاس این منابع مورد نیاز است تا از لحاظ فنی یک محیط ابری محسوب شود. یک ابر خصوصی در مقایسه با ابر عمومی و ابر ترکیبی-به طور خاص به منابع استفاده شده توسط یک سازمان واحد اشاره می کند یا زمانی که منابع مبتنی بر ابر سازمان کاملا جدا شده اند.

ابر تنها ذخیره کننده پول نیست:

یکی از بزرگترین تصورات غلط توسط سازمان های فناوری اطلاعات این است که ابر پول را ذخیره می کند. میتواند اما ذاتا این کار را انجام نمی دهد. فن آوری اتوماتیک سازی، یک قسمت مهم از شبکه ابر خصوصی، میتواند یک سرمایه گذاری قابل توجه برای بسیاری از سازمان های فناوری اطلاعات باشد. نتیجه میتواند توانایی تخصیص مجدد منابع را کاراتر کندو ممکن است به بعضی از سازمان ها اجازه دهد که هزینه های کل سرمایه خود را برای سخت افزار جدید کاهش دهند که میتواند پول را ذخیره کند. اما گارتنر می گوید، مزیت اصلی پذیرش استفاده از مدل ابر، نباید صرفه جویی در هزینه باشد در عوض این سرعت و مقیاس پذیری پویا را افزایش میدهد که میتواند سرعت بازار را بهبود بخشد.

ابر خصوصی همیشه در محل نیست:

بسیاری از افراد ابر خصوصی را در یک مرکز داده سازمان قرار می دهند، در حالی که ابر عمومی یک ارائه دهنده خدمات شخص ثالث است. هرچند بسیاری از فروشندگان فاقد ابرهای خصوصی هستند، به این معنی که منابع به یک مشتری واحد اختصاص یافته ، بدون چند کاربر به اشتراک گذاشته شده از منابع در میان مشتریان مختلف است. بیتمن میگوید: رایانش ابری با امنیت تعریف میشود و نه مکان، مسئولیت مدیریت یا مالکیت. در تنوع امنیت دقت کنید. تعاریف ارائه دهندگان. بعضی از فروشندگان ممکن است، به عنوان مثال، عملیات مرکز داده خود را به یک تسهیلات جایگزینی برساند یا می تواند منابع را در میان مشترکان بگذارد، اما آنها را با استفاده از VPN ها جدا می کند. او توصیه می کند جزئیات مورد نظر خود را در مورد ابر بررسی کنید.

ابر خصوصی فقط در لایه زیرساخت نیست:

رایانش ابر خصوصی اغلب به عنوان خدمات زیرساخت مجازی تفکر می شود. در اینجا توسعه ابر خصوصی دیگری وجود دارد،به خصوص در لایه های نرم افزاری و پلت فرم و به طور فزاینده ای در بسیاری از موارد دیگر. بیتمن میگوید  IaaS سریعترین قسمت در حال رشد ابر است، اما لزوما خیلی مهم نیست.

IaaS تنها پایین ترین سطح مرکز داده را در یک روش آسان برای مصرف آماده میکند و اساسا تغییر چگونگی IT انجام نمی شود. او می گوید، پلتفرم به عنوان یک سرویس (PaaS)، جایی است که سازمان ها می توانند برنامه های سفارشی ساخته شده برای اجرای زیرساخت های ابر ایجاد کنند. PaaS در محیط های عمومی یا خصوصی قرار دارد و سرویس توسعه نرم افزار میزبان خواه در مرکز داده خودتان یا در یک محیط اختصاصی از یک ارائه دهنده را خواهد داشت.

چرا یک ابر خصوصی همیشه خصوصی نیست:

ابر خصوصی اولین قدم به سوی یک شبکه ابری برای بسیاری از سازمان هاست. این ابر دسترسی به مزایای استفاده از ابر، سرعت، قابلیت مقیاس پذیری، کارایی -بدون هیچ گونه نگرانی امنیتی، ادراک شده یا واقعی، که با استفاده از ابر عمومی می آید را فراهم میکند. اما بیتمن پیش بینی میکند از آنجا که بازار ابر در حال تکامل است، سازمان ها باید به ایده استفاده از منابع ابر عمومی توجه کنند. توافق نامه های سطح خدمات و اقدامات امنیتی رشد خواهد کرد و تاثیر قطع برق و خرابی به حداقل خواهد رسید. در نهایت، گارتنر پیش بینی می کند، اکثر توسعه های ابر خصوصی به ابرهای ترکیبی تبدیل می شوند،به این معنی که آنها منابع عمومی ابر را نفوذپذیر می کنند. به این معنی که ابر خصوصی امروز شما، ممکن است ابر ترکیبی فردا باشد.بیتمن میگوید: با شروع یک ابر خصوصی، فناوری اطلاعات موقعیت خودش را بعنوان واسطه ای از تمام خدمات برای شرکت ها چه عمومی چه خصوصی و چه ترکیبی یا سنتی تثبیت میکند. یک ابر خصوصی که میتواند به ابر ترکیبی یا حتی عمومی تبدیل شود میتواند مالکیت خدمات خود را حفظ کند و بنابراین مشتری و رابط کاری. این قسمتی از ماموریت فناوری اطلاعات برای آینده است که ما آن را فناوری اطلاعات ترکیبی مینامیم.

ابر عمومی:

یک ابر عمومی پایه ای بر مدل رایانش ابری استاندارد است که در آن ارائه دهنده سرویس، منابع را ایجاد میکند، مانندمانند ماشین های مجازی (VMs)، برنامه ها یا ذخیره سازی، در دسترس عموم مردم بودن از طریق اینترنت. خدمات ابر عمومی ممکن است به صورت رایگان یا ارائه شده در یک مدل پرداخت برای هر نوع استفاده باشد.

ابر عمومی در رایانش ابری

مزایای اصلی استفاده از سرویس ابر عمومی:

  • نیازهای سازمان را برای سرمایه گذاری و نگهداری منابع خود در زمینه فناوری اطلاعات کاهش می دهد.
  • امکان مقیاس پذیری را برای برآورده ساختن حجم کار و خواسته های کاربر فراهم می کند
  • منابع هدر رفته کمتری وجود دارد زیرا مشتریان فقط برای منابع مورد استفاده خود هزینه می کنند.

زیرساخت ابر عمومی:

ابر عمومی یک محیط کاملا مجازی سازی شده است.علاوه بر این، ارائه دهندگان یک زیرساخت چند مستاجری دارند که کاربران یا مستاجران را قادر میسازد که منابع رایانشی را تقسیم کنند. اطلاعات هر کاربر در ابر عمومی از سایر کاربران جدا شده است. ابر عمومی همچنین به اتصال به پهنای باند بالا برای تکثیر سریع داده ها متکی است.

ذخیره سازی ابر عمومی به طور معمول از کار می افتد، از مراکز داده چندگانه و تکرار دقیق نسخه های فایل استفاده میشود.

معماری ابر عمومی میتواند بیشتر با مدل سرویس طبقه بندی شود. مدل های معمول سرویس شامل:

  • نرم افزار به عنوان سرویس (SaaS) که در آن ارائه دهنده شخص ثالث میزبان برنامه ها می شود و آنها را برای مشتریان در اینترنت قابل دسترس میسازد.
  • پلتفرم به عنوان سرویس (PaaS) که در آن ارئه دهنده شخص ثالث ابزارهای سخت افزار و نرم افزار را ارائه میدهد که معمولا به گسترش برنامه به کاربران خود به عنوان سرویس نیاز دارند.
  • زیرساخت به عنوان سرویس (IaaS), که در آن ارائه دهنده شخص ثالث منابع رایانشی مجازی سازی را ارائه میدهد، مانند VMs و storage بر روی اینترنت.

ابرعمومی، ابر خصوصی و ابر ترکیبی:

اصطلاح ابر عمومی برای ایجاد تفاوت میان مدل رایانش ابری استاندارد و ابر خصوصی ظهور کرد که یک معماری رایانش ابری اختصاص یافته به یک سازمان واحد است. ابر خصوصی متفاوت از ابر خصوصی است بنابراین به عنوان فرمت یک مرکز داده موجود در شرکت عمل می کند و فقط توسط آن شرکت قابل دسترسی است.

مدل سوم، ابر ترکیبی، توسط ارائه دهندگان داخلی و خارجی نگهداری می شود. در واقع یک ابر ترکیبی مجموعه ای از خدمات ابر عمومی و خصوصی  با ارکستراسیون بین این دو است. در موارد مشابه این مدل تاثیرگذار است چون سازمان ها را برای بهره گیری از مزایای ابر عمومی در حالی که ابر خصوصی خود را برای داده ها و برنامه های حساس، انتقادی یا بسیار تنظیم شده حفظ می کند، قادر میسازد.

ابر خصوصی و ابر عمومی

 

مزایا و معایب ابر عمومی:

به طور کلی، ابر عمومی به عنوان یک راه برای شرکت ها برای اندازه گیری منابع فناوری اطلاعات بر تقاضا، بدون نیاز به حفظ بسیاری از قطعات زیر ساخت، برنامه های کاربردی و یا منابع توسعه در خانه دیده می شود.

ساختار قیمت گذاری برای هر نوع استفاده از خدمات اکثر ارائه دهندگان ابر نیز توسط برخی از شرکت ها به عنوان یک مدل مالی جذاب و انعطاف پذیر تر دیده می شود. برای مثال، شرکت ها خدمات ابر عمومی را به عنوان یک هزینه عملیاتی یا متغیر حساب میکنند نه به عنوان یک سرمایه یا هزینه ثابت. در برخی موارد به این معنی است که سازمان ها نیازی به بررسی های طولانی و یا برنامه ریزی بودجه پیشرفته برای تصمیم گیری ابر عمومی ندارند. هرچند، چون کاربران معمولا سرویس های عمومی ابر را در یک مدل سرویس خود قرار می دهند، برخی از شرکت ها در استفاده از سرویس ابری به مشکل برمی خورندو به طور بالقوه به پرداخت منابع ابری بیشتری نیاز دارند. بعضی از سازمانها نیز ترجیح میدهند به طور مستقیم منابع خود را در زمینه فناوری اطلاعات، از جمله سرورها نظارت و مدیریت کنند.

علاوه بر این، به خاطر ماهیت چند پایه ای ابر عمومی، امنیت یک نگرانی مداوم برای شرکت هایی است که ابر را ارزیابی میکنند. در حالیکه ارائه دهندگان ابر عمومی فناوری های امنیتی مانند: ابزارهای رمزگذاری، هویت و مدیریت دسترسی را ارائه میدهند- برخی از سازمانها – به ویژه کسانی که قوانین و مقررات سختگیرانه ای دارند – تصمیم می گیرند که بارهای کاری را در محل نگهداری کنند.

ارائه دهندگان ابر عمومی:

بازار ابر عمومی به وسیله بازیکنان کلیدی محدودی رهبری میشود، از جمله خدمات وب آمازون (AWS)، مایکروسافت آزور و Google Cloud Platform. این ارائه دهندگان خدمات خود را از طریق اینترنت ارائه می دهند و از یک روش اساسی برای پرداخت هزینه استفاده می کنند. هر ارائه دهنده طیف وسیعی از پیشنهادات به کارهای مختلف و نیازهای سازمانی را ارائه میدهد.

درباره‌ی admin

پست‌های مرتبط

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *